មូលហេតុតែមួយគត់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកបរាជ័យគោលដៅ
មនុស្សគ្រប់គ្នានៅទីនេះ គឺសុទ្ធតែមានបទពិសោធន៍ឈឺចាប់ដោយសារការបរាជ័យគោលដៅរបស់ខ្លួន។ ភាពបរាជ័យទាំងនោះថែមទាំងបានធ្វើឱ្យយើងកើតចិត្តសង្ស័យចំពោះខ្លួនឯង។ ពេលខ្លះយើងគិតថា មកពីយើងជាមនុស្សគ្មានវិន័យ ឬគ្មានសមត្ថភាពដូចគេ ឬកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរទៅទៀតនោះ គឺគិតថាយើងជាមនុស្សគ្មានបានការទៀតផង។ នៅក្នុងពេលជាមួយគ្នាដែលយើងស្តីបន្ទោសខ្លួនឯង យើងក៏ឆ្លៀតពេលរកលេសផ្សេងៗដើម្បីការពារខ្លួនឯងផងដែរ ៖ “មកពីខ្ញុំគ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់” “មកពីខ្ញុំគ្មានកម្លាំង” ឬ “មកពីខ្ញុំស្រេ្តសពេក និងគ្មានអ្នកគាំទ្រ”។ល។
ការបរាជ័យគោលដៅ គឺជាការពិត និងគ្មានអ្វីគួរឱ្យពិចារណានោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរពិចារណានៅក្រោយពេលបរាជ័យ ហើយវាក៏គួរតែជាទំនួលខុសត្រូវរបស់យើងទៀតផង គឺមូលហេតុអ្វីដែលបណ្តាលឱ្យយើងបរាជ័យគោលដៅនោះ? បើនិយាយជាទូទៅ មូលហេតុខាងលើគឺសុទ្ធតែត្រឹមត្រូវ ៖ គោលដៅមួយតែងត្រូវការវិន័យ សមត្ថភាព ពេលវេលា កម្លាំងចិត្ត និងជំនួយផ្សេងៗទៀត។ ប៉ុន្តែបើនិយាយឱ្យចំចំណុច ហេតុផលទាំងនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវនោះទេ។ វាគ្រាន់តែជាហេតុផលបន្ទាប់បន្សំទេ ហើយនៅទីនេះយើងត្រូវការស្វែងរកមូលហេតុជាមូលដ្ឋានរបស់បញ្ហាដ៏សំខាន់នេះ។ ដូច្នេះ តើបញ្ហាមួយនោះគឺជាអ្វីដែរទៅ?
អត្ថបទនេះនឹងបង្ហាញមុខបញ្ហាចម្បងនោះជូនអ្នក។ វាជាបញ្ហាចាស់ ឬអាចនិយាយថា វាជាបញ្ហាបុរាណទៀតផង ប៉ុន្តែអ្នកគ្រាន់តែមិនដែលឮ ឬគ្រាន់តែគ្មាននរណាម្នាក់បាននិយាយអំពីវា។ ក្រោយពេលអ្នកដឹងអំពីវាហើយ អ្នកនឹងឡើងមួយកម្រិតទៀត ដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកសម្រេចគោលដៅបានងាយស្រួលជាងមុន។ មែនហើយ វាមិនមែនជាបញ្ហាតែមួយគត់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកបរាជ័យគោលដៅនោះទេ តែវាជាបញ្ហាដែលចម្បងជាងគេដែលបានបំផ្លាញគោលដៅជាច្រើនរបស់អ្នក។ បញ្ហានោះគឺ ៖ មកពីអ្នកចង់បានលទ្ធផលលឿនពេក ។
ការឌីហ្សាញគោលដៅរបស់អ្នក គឺគ្មានបញ្ហានោះទេ ឬថាមិនត្រូវ វាជាការឌីហ្សាញដ៏ល្អបំផុតទៀតផង ព្រោះមួយរយៈពេលចុងក្រោយនេះ អ្នកបានរៀនច្រើនណាស់អំពីរបៀបកសាងគោលដៅពីអ្នកជំនាញល្បីៗ។ មួយទៀត ពេលអ្នកឌីហ្សាញគោលដៅ អ្នកក៏ដឹងខ្លួនច្បាស់ថាអ្នកមានលទ្ធភាពអាចសម្រេចវាបាន មែនដែរទេ? ដូច្នេះបញ្ហាមិនស្ថិតនៅលើផ្នែកសម្ភារៈ នោះទេ តែវាស្ថិតនៅក្នុងផ្នែកខួរក្បាលរបស់អ្នកតែម្តង ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានបញ្ហានេះដូចៗគ្នា។ ហេតុអ្វី? ព្រោះខួរក្បាលយើងបានវិវត្តឡើងដូចៗគ្នា ៖ ខួរក្បាលជាសរីរាង្គដែលចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ ។ ខួរក្បាលមនុស្សបុរាណ ដូចជាមនុស្សសម័យ Homo Sapiens ត្រូវការលទ្ធផលភ្លាមៗទើបអាចរស់រានមានជីវិតទៅបាន។ នៅពេលឃើញលទ្ធផលនៅនឹងមុខ (សត្វព្រៃ) ទើបពួកគាត់ធ្វើការបើកការវាយប្រហារ ហើយទទួលលទ្ធផលភ្លាមៗក្រោយពេលវាយប្រហាររួច។ ដូនតារបស់យើងមិនដែលបញ្ចេញកម្លាំងខ្លាំងក្លា ហើយរង់ចំាលទ្ធផល(ឬចំណី)នៅសប្តាហ៍ក្រោយ ឬសូម្បីនៅថ្ងៃស្អែកនោះឡើយ។ ខុសពីមនុស្សបច្ចុប្បន្ន ដូនតារបស់យើងមិនអាចរស់នៅដោយការរង់ចំាលទ្ធផលបាននោះទេ ព្រោះពួកគេនឹងដាច់ពោះស្លាប់ និងគ្មានកម្លាំងដើម្បីរស់នៅក្នុងប្រភេទជីវិតត្រាច់ចរនោះឡើយ។ ដូច្នេះខួរក្បាលរបស់ពួកគាត់ត្រូវការលទ្ធផលភ្លាមៗ។ ឬនិយាយម្យ៉ាងទៀត ពួកគេបញ្ចេញកម្លាំងខ្លាំងក្លាតែនៅពេលណាពួកគេមើលឃើញលទ្ធផល(សត្វព្រៃ)នៅនឹងមុខតែប៉ុណ្ណោះ។
ជាអកុសល ពេលវេលាបានកន្លងទៅរាប់ម៉ឺនឆ្នាំទៅហើយ ប៉ុន្តែខួរក្បាលរបស់យើងហាក់ដូចជាគ្មានការផ្លាស់ប្តូរឡើយ។ តាមរយៈការស្រាវជ្រាវ ពូជមនុស្សដែលទំនើបបំផុតចុងក្រោយគេ គឺ Homo Sapiens នៅកាលពីជាងប្រាំសែនឆ្នាំមុន។ ខួរក្បាលរបស់ពួកគេគឺមានទំហំនិងតួនាទីដូចខួរក្បាលរបស់មនុស្សយើងបច្ចុប្បន្ន។ ការណ៍នេះមានន័យថា ខួរក្បាលរបស់យើងនេះគឺជាកេរដំណែលរបស់ដូនតាយើង ឬនិយាយម្យ៉ាងទៀត ៖ ខួរក្បាលរបស់យើងគឺនៅតែផ្តល់អាទិភាពលើលទ្ធផលភ្លាមៗ។
តើអ្នកទៅ gym នៅថ្ងៃនេះ ហើយឃើញលទ្ធផលក្រោយពេលហាត់ចប់ឬទេ? តើអ្នកដាក់លុយសន្សំចំនួន ២ម៉ឺនរៀល នៅថ្ងៃនេះ ហើយអ្នកក្លាយជាអ្នកមាននៅព្រឹកស្អែកឬទេ? ដូចគ្នាចំពោះសកម្មភាពផ្សេងទៀត ដូចជាការសិក្សា ការសម្រក់ទម្ងន់ អាជីវកម្ម ការងារ។ល។ យើងកំពុងរស់នៅក្នុងពិភពលោកមួយដែលខុសទាំងស្រុងនឹងពិភពលោករបស់ដូនតាកាលពីរាប់ម៉ឺនឆ្នាំមុន។ ប៉ុន្តែខួរក្បាលរបស់យើង គឺនៅតែដដែល។ ដូច្នេះសេចក្តីចង់បាន របស់មនុស្សយើងនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺមិនខុសពីសេចក្តីចង់បានរបស់ដូនតាយើងនោះឡើយ គឺការចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ ៖ ចង់ក្លាយជាអ្នកមានភ្លាមៗ ចង់ស្រក់ទម្ងន់ភ្លាមៗ ចង់ឱ្យអាជីវកម្មជោគជ័យភ្លាមៗ ចង់ឡើងឋានៈភ្លាមៗ ចង់ល្បីភ្លាមៗ …..។ ខួរក្បាលយើងមិនបានប្រែប្រួលទេក្នុងកំឡុងពេលជាច្រើនម៉ឺនឆ្នាំកន្លងមកនេះ ប៉ុន្តែពិភពលោកតែងប្រែប្រួលជានិច្ច ជាពិសេសពីរបីរយឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ ពិភពលោកបានប្រែប្រួលខុសឆ្ងាយណាស់ពីសម័យដូនតារបស់យើង។ សព្វថ្ងៃ វាបានក្លាយជាពិភពលោកដែលទាមទារការរង់ចំា។ អ្នកធ្វើការនៅថ្ងៃនេះ តែប្រាក់បៀវត្សរបស់អ្នករង់ចាំនៅចុងខែ។ អ្នកបើកហាងកាហ្វេនៅថ្ងៃនេះ តែមួយឆ្នាំក្រោយទើបអ្នកឃើញប្រាក់ចំណេញ។ អ្នកទទួលបានសង្សានៅថ្ងៃនេះ តែប្រាំឆ្នាំក្រោយទើបនាងក្លាយជាប្រពន្ធរបស់អ្នក។ អ្នកចូល gym នៅថ្ងៃនេះ តែបីឆ្នាំក្រោយទើបអ្នកឃើញរាងកាយរបស់អ្នកហ្វីតដូចការចង់បានរបស់អ្នក។ ដើម្បីរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងពិភពលោកបច្ចុប្បន្ននេះបាន អ្នកត្រូវតែចេះរង់ចាំ ។ ដូច Bill Gates បាននិយាយថា “Patience is a key element of success.” ឬ “ភាពអត់ធ្មត់ គឺគន្លឹះសំខាន់នៃភាពជោគជ័យ” ។
ការរង់ចំា គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់ដើម្បីប្រកួតហ្គេមនៅសម័យបច្ចុប្បន្ន។ ពិភពលោកមិនបានផ្លាស់ប្តូរហ្គេមជីវិតនោះទេ ដ្បិតអីយើងនៅតែរស់នៅដោយពឹងលើការប្រមាញ់ដដែល។ មានតែការប្រមាញ់ទេ ទើបយើងអាចទទួលលទ្ធផលបាន។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលបានផ្លាស់ប្តូរ គឺរបស់ដែលយើងត្រូវប្រមាញ់។ យើងលែងប្រមាញ់សត្វព្រៃទៀតហើយ។ សម័យនេះ យើងត្រូវការប្រមាញ់លុយ ឋានៈ កិត្តិយស ឡាន វិឡា សុខភាព ក្តីសុខ ចំណាប់អារម្មណ៍ ការសរសើរ អាជីវកម្ម ការបន្សល់ទុកស្នាដៃ។ល។ ពិភពលោកបច្ចុប្បន្ននេះមានរបស់ប្រមាញ់ច្រើនប្រភេទណាស់ គឺច្រើនជាងសម័យណាៗទាំងអស់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តមនុស្សលោក ហើយការប្រមាញ់ភាគច្រើនគឺទាមទារឱ្យអ្នកឈរនៅក្នុងបន្ទាត់រង់ចាំ។ ចូរកុំរំពឹងថា ធ្វើការប្រាំបីម៉ោងរួច អ្នកអាចច្បាមយកលុយ ៣០០ដុល្លារ ពីថៅកែហើយត្រឡប់មកផ្ទះវិញឱ្យសោះ។ សូម្បីតែ CEO ក៏ត្រូងរង់ចំារហូតដល់ចុងខែដែរ ទើបគាត់អាចទទួលបានប្រាក់បៀវត្ស។
ការវិវត្តន៍លឿនរហ័សរបស់សង្គមមនុស្សនេះ បានបន្សល់ទុកនូវបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរមួយ ជាអាវុធលាក់មុខដែលបានសម្លាប់មនុស្ស យ៉ាងហោចណាស់សម្លាប់ផ្លូវចិត្តរបស់ពួកគេ។ ពិភពលោកយើងបានធ្វើឱ្យកើតឡើងភាពផ្ទុយគ្នារវាង “របស់ប្រមាញ់” និង “ខួរក្បាល” របស់យើង។ គ្មានអ្វីដែលពិបាកចិត្តជាងការរង់ចំាប្រាក់ខែនៅថ្ងៃទី៣០ នោះទេ ជាពិសេសពេលលុយអស់ពីហោប៉ៅនៅថ្ងៃទី១៥។ យើងកើតសេចក្តីខកចិត្តនិងអស់សង្ឃឹមខ្លាំងសម្បើមណាស់នៅពេលចូល gym សឹងតែកន្លះឆ្នាំតែទទួលលទ្ធផលតិចតួចសឹងមើលមិនឃើញ និងមានអារម្មណ៍រន្ធត់ទៀតផងពេលគ្រូបង្វឹកប្រាប់ថា ពីរឆ្នាំទៀតទើបយើងឃើញលទ្ធផល។ ការរង់ចាំលទ្ធផល គឺធ្វើឱ្យខួរក្បាលរបស់យើងមានភាពតានតឹង ព្រោះខួរក្បាលរបស់យើងដើមឡើយមិនមែនកសាងឡើងដើម្បីរង់ចំាលទ្ធផលនោះទេ។ ស្ថានភាពនេះប្រហែលជាបានកើតឡើងតាំងពីសម័យបដិវត្តន៍កសិកម្មកាលពីជាងមួយម៉ឺនឆ្នាំមុនមកម្ល៉េះ ជាពេលដែលមនុស្សអង្គុយចាំអាហាររបស់ខ្លួនដែលកំពុងដុះបន្តិចម្តងៗនៅលើវាលស្រែ។ ទោះបីមនុស្សយើងបានបន្សំាខ្លួនជាមួយនឹងការរង់ចំាអស់ពេលរាប់ម៉ឺនឆ្នាំបែបនេះទៅហើយក៏ដោយ ក៏ប៉ុន្តែខួរក្បាលរបស់យើងនៅតែមិនព្រមផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលវាដោះស្រាយបញ្ហាឡើយ គឺវានៅតែចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ។ វាបានក្លាយជាបញ្ហាធំបំផុតមួយរបស់មនុស្សសម័យទំនើបនេះ។ បញ្ហានេះបានធ្វើឱ្យយើងបរាជ័យគោលដៅជាច្រើនរបស់យើង។ នៅក្នុងសម័យនេះ មនុស្សយើងបានបរាជ័យគោលដៅច្រើនបំផុត គឺច្រើនជាងសម័យណាៗទាំងអស់នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តមនុស្សជាតិ។ ដូនតារបស់យើង ទោះបីរស់នៅជ្រុងណាក៏ដោយនៅលើផែនដី គឺកម្របោះបង់គោលដៅរបស់ខ្លួនណាស់។ បើពួកគាត់សម្រេចចិត្តថាបើកការប្រមាញ់សត្វមួយណាហើយ ពួកគាត់ប្រមាញ់វាទាល់តែបាន។ ពួកគាត់សុខចិត្តបរាជ័យក្នុងការប្រមាញ់ តែមិនបោះបង់គោលដៅចោលដូចមនុស្សសម័យបច្ចុប្បន្នឡើយ ហើយការបោះបង់ នេះបានក្លាយជាអាវុធកំបាំងមុខមួយដែលសម្លាប់គោលដៅជាច្រើនរបស់យើង។ អ្នកប្រាកដជានឹងជឿពាក្យនេះ ប្រសិនបើអ្នកគិតត្រឡប់ទៅក្រោយវិញ ថាអ្នកបានបោះបង់គោលដៅប៉ុន្មាននាពេលកន្លងមកនេះ។
តើហេតុអ្វីបោះបង់គោលដៅ?
អត្ថបទនេះមិនត្រឹមតែបកស្រាយមូលហេតុ ដែលយើងបរាជ័យគោលដៅតែប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏នឹងបកស្រាយទស្សនៈវិជ្ជាមួយដែលនឹងជួសជុលបញ្ហានេះ។ បញ្ហាធំបំផុតដែលបណ្តាលឱ្យយើងបរាជ័យគោលដៅ គឺមកពីយើងមិនអាចរង់ចាំលទ្ធផលបានយូរគ្រប់គ្រាន់។ ការមិនចេះរង់ចាំធ្វើឱ្យយើងបោះបង់គោលដៅ ហើយការបោះបង់គោលដៅ គឺធ្វើឱ្យយើងបរាជ័យទាំងស្រុងតែម្តង។
ដូច្នេះតើអ្វីជាដំណោះស្រាយ?
មានដំបូន្មានមួយដែលយើងគួរពិចារណា ៖ “យើងមិនមែនតាំងចិត្តធ្វើសកម្មភាពនោះទេ ប៉ុន្តែយើងតាំងចិត្តរង់ចំាលទ្ធផលដែលយើងចង់បាន” ។ តាមរយៈទស្សនៈវិជ្ជាចាស់ យើងតែងដាក់ការប្រឹងប្រែងលើសកម្មភាពដែលយើងធ្វើ ៖ ត្រូវទៅ gym ឱ្យបានរៀងរាល់ថ្ងៃ ត្រូវតាំងចិត្តតមអាហារ ត្រូវតែបង្ហាញខ្លួននៅហាងរាល់ថ្ងៃ ត្រូវប្រឹងធ្វើការឱ្យដល់ពាក់កណ្តាលយប់អធ្រាត្រ។ល។ មិនយូរប៉ុន្មាន ក្រោយពេលអ្នកបានចាប់ផ្តើម អ្នកស្រក់កម្លាំងចិត្ត អ្នកលែងចាប់អារម្មណ៍លើគោលដៅបន្តិចម្តងៗ ហើយក៏បោះបង់វាចោលតែម្តង។ អ្នកគិតថា មកពីអ្នកជាមនុស្សគ្មានវិន័យ គ្មានភាពតស៊ូ គ្មានសមត្ថភាពជាដើម។ ប៉ុន្តែតាមពិត អ្វីដែលបានធ្វើឱ្យអ្នកបាត់បង់កម្លាំងចិត្តនោះ គឺការមិនទាន់ឃើញលទ្ធផលដែលអ្នកចង់បាន។
ដូច្នេះបញ្ហាចម្បងជាងគេ គឺមិនមែនកង្វះខាតភាពតស៊ូ ឬការខ្វះវិន័យនោះទេ តែអ្នកខ្វះខាតភាពអត់ធ្មត់ក្នុងការរង់ចាំលទ្ធផល។ ប្រសិនបើអ្នកអាចរង់ចាំដោយមិនអន្ទះសារ ឬកាន់តែពិសេស អ្នកអាចរង់ចំាដោយសេចក្តីរីករាយ អ្នកប្រាកដជាមិនបោះបង់គោលដៅរបស់អ្នកនោះឡើយ។ អ្នកនឹងជោគជ័យគោលដៅភាគច្រើនរបស់អ្នក។ ហេតុអ្វីបានជាយើងមិនចាំបាច់ត្រូវផ្តោតលើការតស៊ូផ្នែកសកម្មភាព? ហេតុផលទី១៖ សកម្មភាពគឺមិនមែនជាកត្តាដែលបំបាក់ទឹកចិត្តរបស់អ្នកនោះទេ។ អ្នកមិនមែនបាក់ទឹកចិត្តដោយសារបានក្រោកពីគេងម៉ោង 5am បានតែមួយថ្ងៃ ឬទៅ gym បានតែមួយសប្តាហ៍ ឬតមអាហារបានតែកន្លះខែ នោះឡើយ។ រាល់សកម្មភាពដែលអ្នកបានធ្វើ សូម្បីតែម្តងក៏ដោយ គឺជាកត្តាដែលបានលើកទឹកចិត្តអ្នក វាជាលទ្ធផល វាជាការបានបំពេញតាមការសន្យានិងផែនការរបស់អ្នក។ បើអ្នកបានទៅ gym បានតែមួយថ្ងៃ អ្នកគួរតែសប្បាយចិត្តព្រោះអ្នកបានធ្វើតាមការសន្យាបានម្តងដែរ មែនដែរទេ? ហេតុផលទី២៖ សកម្មភាពគឺជាផ្នែកដែលងាយស្រួលនៅក្នុងការធ្វើដំណើរទៅកាន់គោលដៅអ្វីមួយ។ ប្រសិនបើអ្នកអាចទៅ gym បានតែពីរសប្តាហ៍ អ្នកនឹងរកឃើញថា ការទៅ gym គឺជាសកម្មភាពងាយស្រួល ហើយបើអ្នកទៅបានតែមួយខែ អ្នកនឹងញៀន gym មិនខាន។ អ្នកនឹងនិយាយថា អ្នកមិនអាចអត់ទៅ gym បានទេ។ ដូច្នេះផ្នែកសកម្មភាពគឺមិនពិបាកដូចការយល់ឃើញរបស់អ្នកឡើយ។ ប៉ុន្តែមានរបស់តែមួយប៉ុណ្ណោះដែលពិបាកបំផុត គឺការរង់ចាំលទ្ធផលដែលអ្នកចង់បាន។ អ្នកទៅ gym ប្រាំថ្ងៃក្នុងមួយសប្តាហ៍ អ្នកត្រូវរង់ចំាដល់ចុងឆ្នាំទើបឃើញលទ្ធផលខ្លះៗ និងថែមបួនឆ្នាំទៀត ទើបអ្នកឃើញលទ្ធផលជាអតិបរមា។ តើអ្នកអាចរង់ចាំបានយូរដល់ថ្នាក់ហ្នឹងដែរទេ? ប្រសិនបើអ្នកមានភាពអត់ធ្មត់ អាចរង់ចំាបាន អ្នកនឹងជោគជ័យ។
ឥឡូវយើងមកដល់សេចក្តីបញ្ចប់ហើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ប្រាប់អ្នកជាសង្ខេបថា អ្នកបរាជ័យគោលដៅគឺដោយសារតែអ្នកបោះបង់វា ហើយអ្នកបោះបង់វាគឺដោយសារតែអ្នកមិនឃើញលទ្ធផលកើតឡើងភ្លាមៗ។ ដូច្នេះ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ អ្វីដែលយើងចាំបាច់ត្រូវធ្វើ គឺរៀនបង្វឹកខួរក្បាលខ្លួនឯងឱ្យចេះអត់ធ្មត់ ចេះរង់ចាំលទ្ធផលចុងក្រោយដែលយើងចង់បាន និងរៀនមើលតម្លៃរបស់សកម្មភាពដែលយើងធ្វើនៅក្នុងថ្ងៃនីមួយៗ។ បើអ្នកអាចរង់ចាំរហូតដល់ចុងឆ្នាំ អ្នកនឹងឃើញរាងកាយហ្វីតជាបណ្តើរៗ។ បើអ្នកអាចរង់ចាំដល់ចុងឆ្នាំទី៥ អ្នកឃើញប្រាក់ចំណេញហូរចូលក្នុងអាជីវកម្មរបស់អ្នក។ បើអ្នកអាចរង់ចាំរហូតផុតបួនឆ្នាំ អ្នកនឹងទទួលបានបរិញ្ញាបត្រ ………..។ ការរង់ចាំ គឺជាគន្លឹះនៃភាពជោគជ័យ។
Note ៖ ពេលខ្លះគោលដៅរបស់អ្នកមិនសាកសមនឹងតម្លៃនៃពេលវេលារបស់អ្នកឡើយ។ ដូច្នេះអ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវរង់ចាំរហូតដល់ចុងពេលវេលាទៅតាមផែនការនោះទេ។ ចូរបោះបង់ ហើយងាកទៅចំណាយពេលលើគោលដៅផ្សេង។
និពន្ធ ៖ ដោ នីដា
ដោ នីដា(Dor Nida) 